مهتاب

خاطره

dokhtare-mah — Sun, 01 Nov 2009 16:26:18 GMT

لحظه های زندگی اغلب مبتذل اند و تکراری، زود گم می شوند در درازای زمان، بی ارزش و نا چیز درست مثل آب دهانی که در دریایی بی کران انداخته باشی. اما تو اینها نبودی. تو یک خاطره ای. فراموش شدنی نیستی.

خیلی ها می آیند،مثل کبریت مدتی لحظه ها را روشن می کنند ولی سر آخر چیزی نمی ماند به جز سیاهی خمیده. راستی هیچ وقت به تو گفته بودم؟ تو خورشیدی، خاموش شدنی نیستی.

ارادتمند - وحید

سکوت

dokhtare-mah — Sun, 25 Oct 2009 16:19:18 GMT

سکوت مشکل بزرگی است چه در سطح فرد چه یک جامعه. وقتی آدم ها یا جامعه صحبت می کنند می توانی حدس بزنی چه حادثه بدی در راه است اما وقتی سکوت حاکم شد مشخص نیست چه واقعه ای در کمین است. ای کاش همه این را می دانستند.

ارادتمند - وحید

نظرات:

۱. تا حالا توجه کردین که سکوت معمولا نشانه نارضایتیه ؛ نه علامت "رضا"؟!!

اشکال

dokhtare-mah — Sat, 24 Oct 2009 18:35:18 GMT

ما اشکالات زیادی داشتیم. من و دوستان و بسیاری از هم نسلانم. یکی از این اشکالات این بود تکرار و یکنواختی بعضی روزها ما را به ورطه تسلیم در مقابل ابتذال نمی اندازد.

من دلم یک مطلب، یک تحلیل حسابی می خواهد. آنچه این روزها کمیاب که نه بلکه نایاب است اما نباید ناامید شد و خود را به نوشته های مبتذل عادت داد.

ارادتمند - وحید

واکنش

dokhtare-mah — Fri, 09 Oct 2009 14:12:18 GMT

زمان کودکی در حین بازی

اگر یک شیشه یا گلدان زیبا

شکسته می شد از یک شوت سنگین

هوار عالمی بر آسمان بود

تو گویی تخت شاهی واژگون شد

خداوندا ! چه شد آن مردمان را

دلم با سنگ غم بشکست لیکن

کسی از من نمی پرسد که چون شد؟

ارادتمند - وحید

نامه ای به محمد

dokhtare-mah — Mon, 28 Sep 2009 21:36:18 GMT

سلام محمد جان، عزیز دلم

خوبی؟ چه خبر؟ راستی الان که داری این نامه رو می خونی چه سالیه؟ چند سالته؟ من هنوز زنده هستم یا نه؟ جواب سوال های تورا دادم یا نه؟ و هزاران سوال دیگه که الان به ذهنم نمی رسه که وقتی تو روزی دانستی که دایی وحید وبلاگی داشته و شاید از سر کنکجکاوی شروع کردی او رو خوندن و به این نامه هم رسیدی دوست دارم ازت برسم.

اما چرا برای تو نامه نوشتم؟ دایی جان راه دیگه ای نمونده بود. تو هنوز خیلی کوچیکی. بچه ها وقتی خیلی کوچیکن بعضی چیزها رو می پرسن که سوال های ساده ای هستن اما جواب های سختی دارن. که یا ما ادم بزرگ ها جواب اون ها رو بلد نیستیم و وانمود می کنیم بلدیم و یا اگر بلدیم یاد نگرفتیم چطور به شما توضیح بدیم که اگر نبود این مشکل تو این بدبختی شکاف بین نسلی دست و پا نمی زدیم.

محمد جان، عزیز دایی

نمی دانم این بی قراری ای که در نهاد من گذاشتی کی من را رها خواهد کرد،خیلی فکر کردم، در این مدت خیلی وقت ها افسرده شدم اما سر آخر ندانستم با تو چه کنم؟ با آنچه از من پرسیدی چه کنم و با آنچه از من خواستی. عزیز دلم، بعدها یاد می گیری دنیای آدم بزرگ ها چقدر متفاوت است از دنیای پاک کودکانه شما. بعدها خواهی دانست دایی وحید یک ادم دروغ گو نبودبلکه نمونه ای بود از آنچه زمانه از پاکی کودکانه می سازد. بعدها خواهی دانست دروغ پایه ای از زندگی آدم بزرگ هاست، پایه ای که زندگی ما بدون آن معطل است اما باور کن من آنقدر ها هم دروغ گو نبودم.

محمد جان

ای کاش هیچوقت آن روز صبح آفتاب طلوع نمی کرد. آن روز تو به دنبال آغوشی می گشتی که به تو اطمینان دهد که خود را رها کنی و شاید از بخت بد من بود که آن روز چشم هایمان به هم افتاد و سلامی ردو بدل شد و هم کلام شدیم. دایی جان، عزیز دلم چطور انتظار داری اشک های تورا ببینم و اشک در چشم هایم حلقه نزد. انصاف بده طاقت آدم بزرگ ها هم حدی دارد. ای کاش می دانستی که بغض تو در سینه من ترکید و در خلوت تنهایی خودم و گاهی پیش چشم سایرین این بغض امانی سد چشم هایم را شکست و چه عجب که وقتی دل آدمی شکست نباید از دیده انتظاری بیش از این داشته باشی.

من هنوز سنگینی دست های تو را دور گردنم حس می کنم که سرت را رو شانه ام گذاشته بودی، انگار دست های حلقه تو همیشه با من اند، و با بغض پرسیدی؟ " دایی حالا چه کار کنیم". هیچ می دانستی چه دست های سنگینی داری؟ سنگینی از جنسی دیگر از جنس مسئولیت یا یک عامل نا شناخته. بگذار دو مثال بزنم وقتی مکه فتح شد و پیامبر در خانه خدا جهت شکستن بت ها پا روی شانه های علی، قهرمان خیبر و خندق نهاد علی دریافت که تاب این سنگینی را ندارد و یا شنیده ام روزی کودکی می خواست از رودخانه ای بگذرد پهلوان شهر کودک را دید و خواست تا او را روی شانه های خود به سمت دیگر رودخانه ببرد. در میانه های راه پهلوان احساس کرد لشگری بر شانه های خود می کشد و به نفس نفس افتاد. در دیگر سوی رود خانه از کودک پرسید که کیستی؟ و کودک گفت مسیح (یا یکی از قدیسین). من از این داستان ها زیاد می شنیدم اما نمی دانستم این سنگینی چیست تا تو آمدی و دست های خودر را درو گردن من حلقه کردی.

محمد جان

این آغوشی که در آن دنبال آرامش بودی حاصل تلاش جمعی یک نسل بود. حاصل اشک های ما حاصل بیم و امید ما. حاصل کتاب خواندن های ما و حاصل ... . آغوش ها دو نوع اند یا پر از شور و یا پر از شعور. آغوش اول را زیاد خواهی دید آغوش های پر شور که محلی برای فوران هیجانند و وقتی از آنها جدا شدی حس می کنی تنهایی تنها تر از قبل. این اغوش ها دلفریبند و بزک کرده اما آغوش های پر شعور که آدمی در آن ها به آرامش می رسد، به اطمینان و پس از ترک آنها احساس می کنی تنها نیستی کم اند.آغوش هایی که گرمیشان صمیمی تر است از خوردن یک چای داغ در یک صبح زمستانی و ماندگار تر از گرمی خاکستر که پس از مدت ها همچنان به بهانه کوچکترین نسیمی سر می کشند. آه محمد جان ای کاش آغوشی هم برای ما بود. من چقدر دلم برای خودم و دوستانم می سوزد. برای ما که مثل فرهاد آمدیم روی کوه تصویری از شیرین کندیم، شیرین سهم خسرو بود و تصویر مایه حظ آیندگان.

خلاصه محمد جان آن آغوش که برای تو آرامش بود برای من بار سنگین مسئولیت، که خارج از تعارف تحمل ان را ندارم. هرچه به تو گفتم آرام باش خودم بی قرار تر شدم. انگار اصل عدم قطعیت هایزنبرگ اینجا هم برقرار است . هر چه به تو می گفتم هیچ چیز نشده بیشتر می فهمیدم خیلی چیزها شده و دیگر دقیقاً حس می کردم که به تو دروغ می گویم. خیلی چیزها شده بود.

حالا در خلوت خودم گریه می کنم و برای تو می نویسم که حتماً امانتی تو و زهرا را روزی به صاحبش خواهم داد (باور کن اینبار دروغ نیست) اما یک مشکل هنوز برایم حل نشده و آن اینکه نمی دانم با این آتشی که در جان من زدی که با دریایی سرد نمی شود چه رسد به اشک های من چه کنم و آن اینکه با بغض پرسیدی:"دایی حالا چه کار کنیم"

دوستت دارم - دایی وحید

پی نوشت:

۱. خیلی خوشحالم چون حالا حتی محمد هم به این فکر می کنه که چه باید کرد؟

۲. دوستی نوشتن: نامه ی جالبی بود ولی من اصل موضوع رو نفهمیدم...چه مشکلی پیش اومده بوده که شما و محمد نمیدونستید باید چی کار کنید.

۳. دوستی نوشتن: "گفتا تو که باشی که کنی یا نکنی... "
هرچی که هست از ته دل بسپارید به خدای بزرگی که همه کاری ازش برمیاد، همه ی کارهایی که ما در برابرش ناتوانیم. چه بزرگ، چه کوچک...
به محمد هم همینو گفته بودی ای کاش...

مشکاتیان

dokhtare-mah — Mon, 28 Sep 2009 20:36:18 GMT

خبر ساده بود،پرویز مشکاتیان هم رفت.

بعضی از آدم ها مثل ظروف جهاز خانم ها می مانند. چینی جهاز فقط یک چینی نیست که وقتی شکست بگویی فدای سرت. انگار جوانی آدم شکسته انگار یکی یک فحش بد به آدم داده انگار یکی قشنگی لحظه های عاشقانت را زیر سوال برده، بله بشقاب و لیوان جهاز فقط یک بشقاب و لیوان نیست.

مشکاتیان کی بود؟ نمی دانم. خوب بود یا بد بود؟ نمی دانم. ..... بود؟ نمی دانم. اصلاً نه می دانم نه می خواهم که بدانم. اینکه مشکاتیان خودش و برای خودش چه کسی بود موضوع بحث من نیست.

مشکاتیان برای من چه کسی بود؟ مشکاتیان یک تیکه از چینی جهاز من بود. خاطره نوجوانی من بود، شریک لحظه های با هم نشستن، دور هم بودن و موسیقی گوش کردن ما بود، مو سیقی اش شاهد اشک ریختن های ما بود، همراز لحظه های تنهایی یک نسل و زمزه عاشقانه ما .

مشکاتیان بیداد بود، آستان جانان بود، قاصدک بود. آری مشکاتیان یک تکه از چینی جهاز ما بود.

ارادتمند - وحیدپی نوشت:

۱. یمان نوشته: شعر شفیعی کدکنی برای مشکاتیان:

اي دوست وقت خفتن و خاموشي ات نبود

وز اين ديار دور فراموشي ات نبود

تو روشنا سرود وطن بودي و چو آب

با خاک تيره روز هماغوشي ات نبود

ميخانه ها ز نعره تو مست مي شدند

رندي حريف مستي و مي نوشي ات نبود

دود چراغ موشي دزدان ترا چنين

مدهوش کرد و موسم خاموشي ات نبود

سهراب اضطراب وطن بودي و کسي

زينان به فکر داروي بيهوشي ات نبود

در پرده ماند نغمه آزادي وطن

کانديشه جز به رفتن و چاوشي ات نبود

در چنگ تو سرود رهايي نهفته ماند

زين نغمه هيچ گاه فراموشي ات نبود

اي سوگوار صبح نشابورً سرمه گون

عصري چنين سزاي سيه پوشي ات نبود

انسان ها چه زود فراموش می کنند

dokhtare-mah — Mon, 28 Sep 2009 17:37:18 GMT

۱. چمران را دوست دارم و امام موسی صدر را. چقدر خوب است که آدم هم وطنانی به این مایه بزرگ و مهربان داشته باشد. عشق چمران به امام موسی صدر از زیباترین ارتباطات انسانی است که دو نفر می توانند به هم داشته باشند. بزرگی بعضی ها را می توانی از بزرگی ارادتمندان آنها بفهمی. نمی خواهم اینجا از لحظات زیبایی که از خواندن خاطرات و سیره این بزرگواران بر ادمی می گذرد تعریف کتنم اما توصیه می کنم وصیت نامه چمران را خطاب به امام موسی صدر بخوانید. حیف که ما چمران ایران را می شناسیم نه چمران لبنان را.

۲. چند روز پیش غذافی، این تفاله غرور و نخوت که در قالب آدمی به حیات ادامه میدهد، آنکه سالهاست امام موسی صدر، امام تساحل و تسامح، امام مهربانی را به بند کشیده (اگر همچنان ایشان زنده باشد) در سازمان ملل سخنرانی داشت و گروهی از ما چون این حیوان به آمریکا بد و بیراه می گفت برایش هورا می کشیدند. برای این مردک ناچیز که در هنگام خلقت احتمالاً در اثر غفلت فرشته ای چیزی از صف بوزینه ها به صف انسان ها خزیده. وای خدای من این سیاست چقدر کثیف است، انسان را به کجا می کشاند، به همراهی با چه کفتارهایی حقیرت می کند. واقعاً چقدر زود آدمها فراموش می کنند و چشمشان را روی همه چیز می بندند.

۳. ماجرای آشنایی چمران با همسرش که واسطه آشنایی امام موسی صدر بوده بسیار خواندنی است. همسر چمران تعریف می کند که دختری قرطی و بدون حجاب بوده که روزی امام او را با مصطفی آشنا می کند. مدتی با هم دوست بوده اند و به مرور به هم علاقه مند می شوند و باهم از دواج می کند و در این حین در اثر کمالاتی که در چمران می بیند دست به یک بازنگری در نوع زندگی خود می زند و می شود این خانمی که امروز هست. توجه داشته باشیم چمران قبل از ورود به لبنان در امریکا همسری دیگر داشته است که بعد از حضور او در لبنان حاضر به همرهی با چمران نمی شود.

۴. می گویند چمران همسر اول خود را بسیار دوست داشته ولی همانقدر که در برخورد با این دختر لبنانی گشاده رو بود در عمل به انچه وظیفه خود می دانست (حضور در لبنان) حتی به قیمت گذشتن از عشق سخت گیر بود.

۵. هفته پیش که از آمستردام بر می گشتم موقعی که هواپیما می خواست بلند شود مردی که کنارم بود گفت خیلی از هواپیما می ترسم. گفتم منم همینطور هر وقت سوار هواپیما می شوم کلی به یاد خدا هستم اما وقتی یاده شدم انگار نه انگار. به من گفت بله من خودم یکبار وسط پرواز که به مشکل برخورده بود فریاد زدم خدایا توبه، توبه. جواب دادم بله خدا می گه وقتی کشتیهاتون طوفان زده است خیلی من رو یاد می کنید اما وقتی به ساحل رسیدید من رو فراموش می کنید.

نزدیک تهران همون آقایی که از ترس هوپیما به خدا پناه می برد از فرط خوردن آبجو و شراب مست مست بود. واقعاً چقدر زود آدمها فراموش می کنند و چشمشان را روی همه چیز می بندند.

۶. در کتاب خاطرات همسر چمران (همان دختر قرطی دیروز) ایشان می گویند خیلی دلشان می گیرد وقتی می بینند در بزرگراهی که به اسم چمران است دختران بد حجاب (و نه مثل جوانی خودشان بی حجاب) رانندگی یا عبور و مرور می کنند و معتقد بودند روح چمران از دیدن این صحنه ها دلگیر می شود. می بینید آدم ها جوانی خودشان را چه زود از یاد می برند، چه زود می شوند تعیین کننده خوب و بد آن هم با تندترین ادبیات ها و به یاد نمی اورند با خودشان با چه روی گشاده ای برخورد شد. خدایا این سیاست چه امر کثیفی است. واقعاً چقدر زود آدمها فراموش می کنند و چشمشان را روی همه چیز می بندند.

۷. راست می گویند که اگر دو اسب را کنار هم ببندی هم خون می شوند اما همرنگ نه. چمران و امام موسی بزرگ بودند. بر خودشان سخت می گرفتند و بر دیگران سهل و عجب نیست کسی حضور هر دو را درک کرده باشد و ساعت ها از هر دو خاطره تعریف کند و اما هیچ از منش آن دو بزرگ نداند.

ارادتمند - وحید

پی نوشت:

۱. دوستی نوشتن: ای وحید آخه تو چرا؟ چرا اصرار دارید فشار بیارید به مردم. دست بردارید. الان دو صفحه نوشتی که بگی هر کی حجاب نداره قرطیه؟ قرطیه اون وقت آدم نیست؟ آدم اونیه که حجاب داره؟ چرا آخه باید زور کنید اعتقاد خودتون رو به دیگران؟ چرا باید این قدر سیاه و سفید قضاوت کنی؟

جواب: آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ

اونوقت اینایی که این دوستمون نوشته چه ربطی به نوشته من داره؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یه بار دیگه بخون این بالا رو می بینی اصلاً این حرف ها نیست، مساله دوست داشتنه آدم هاست و اهل تساهل و تسامح بودن. فکر کنم شما یه مثبت منفی اشتباه کردید

امید

dokhtare-mah — Sun, 27 Sep 2009 17:36:18 GMT

این صدای گام های کیست؟

در این غروب غم زده

در این هوای نم زده

در این خراب، این نمور مرگ

در این سیاهچال بی کران

در این خزان

که مرده بلبل و فقط

صدا صدای خش خش است و برگ

به من بگو

که این صدای گام های توست

سروده شد همین الان

ارادتمند - وحید

نظرات :

۱. همه بلبلان بمردند و نماند جز غرابی...

۲. سکوت،صدای گام هایم را باز پس می دهد
با شب خلوت به خانه می روم
صدای گامهای سکوت را می شنوم
خلوت ها از با همی سگها بهترند...
.
.
.
سکوت گریه کرد دیشب
سکوت به خانه ام آمد
سکوت سرزنشم داد
و سکوت ساکت بود سرانجام...
.
نمیدانم چرا؟؟؟
شاید برای آنکه این دنیا بزرگ است
و دور است و کور است
دروغ اشت و غریب است...
(ببخشید نظرم یکم طولانی شد)

اشک

dokhtare-mah — Wed, 09 Sep 2009 21:15:18 GMT

ای اشک برون آ که شوی مرهم دردم

گرمم بکن ای اشک که من مرده و سردم

گویند که دور است ز مردی که بگرییم

نامرد از آن به که نگریم که چه مردم

پاییز که شد برگ درخت تاب ندارد

اشک است چو برگ دل پاییزی و زردم

جز اشک کسی راه ندارد به دل من

جز اشک کسی نیست چنین مونس و همدم

در او بنگر خلوت خونین دلم را

از او بشنو قصه پر غصه دردم

سروده شد همین الان

ارادتمند - وحید

۱. سلام
بسیار زیباست. از همون روزی که این رو گذاشتید هر روز سر می زنم و می خونمش ....
اما
....
از
"سروده شد همین الان ...."
خیلی گذشته ...لطفا یه
"سروده شد همین الان"
دیگه هم بذارید که مال همین الان باشه
متشکرم
پاینده باشید

۲. چرا بین مطالبتون انقدر فاصله ی زمانی هست؟ قصد نوشتن ندارید؟

۳. همیشه بخندی

۴. نقاش زمان چون که به چشمان تو پرداخت، حیران شد و از طرز نگاهت قلم انداخت...

۵. حالا که بحث رو بردی به این سمت:
:
هر وقت قلم را برمی دارم
تا بنویسم که چقدر دوستت دارم
تنها اتفاقی که می افتد
کم شدن یکی از مداد های روی میز است!
"11 مرداد88"

۶. پرسیدم از سرشک که سرچشمه ات کجاست
نالید و گفت: سر ز کجا، چشمه از کجاست
لبخند لب ندیده ی قلبم که پیش عشق
هر وقت دم زخنده زدم ، گفت : نابجاست
"کارو"

۷. اون مصرع "پاییز که شد برگ درخت تاب ندارد" وزنش مشکل داره. یه فکری براش بکنید.

چرا؟

dokhtare-mah — Wed, 09 Sep 2009 20:36:18 GMT

از من می پرسی که چرا نمی نویسی؟

و من مانده ام که چه پاسخی بدهم تا هم چیزی گفته باشم و هم چیزی نگفته باشم.

می دانی گاهی حرف انگیزه می شود، شوق می شود و میدود در انگشتان من تا به قلم روح بدهم و سیاه کنم چهره کاغذ را که به دروغ مدعی سپیدی است .اما چه فریب بزرگی که سپیدی و نور زیبنده خورشید است که قرنها سیاوش وار می سوزد و باز اصل است و مشعشع و اما کاغذ را اگر به بوته آتش بیازمایی به لختی سیاهی وجود او آشکار و هوایدا خواهد شد و این گونه است که خداوند به قلم سوگند می خورد که همیشه در حال حق جویی است و رسوایی کاغذ فریب کار و همین گونه است که شریعتی قلم را توتم ما می داند.

اما از قلم صادق تر نیز داریم، بی ریا تر، به ما نزدیک تر و صمیمی تر. رد اشک بر روی گونه های ما گنگ تر از رقص قلم بر کاغذ نیست، از ابر چشمان ما می چکد و در دل ما می نویسد. می نویسد داستان های تنهایی ما را، غم های ما را، حرف های ناگفته ما را. و چه شگفت آور است وقتی بعد از ساعتی گریستن اینگونه صمیمی و مشتاق به من می نگری گویی حدیث حال مرا می خوانی قبل از آنکه نازل شده باشد در کلام و دست و پای او را بسته باشم با قلم.

آری این روزها با قلم اشک می نویسم بر صفحه دل و عجب نیست که جا پای این قلم سرخ باشد.

ارادتمند - وحید

نظرات:

۱. چند روزيه نمي نويسي آقا وحيد
گفتم نكنه به علايم توجه نكردي و خداي ناكرده...!

۲. مهندس نکنه خدایی نکرده سقوط کردین که پیداتون نیس آخه تقصیر خودتونه...انقد به این دوتا دونه علامت گیر دادین که آخر.........

۳. بابا این دیگه چه مدلیه از وقتی آدرس سایتتو دادی دیگه مطلبی ننوشتی):